Verhuisbericht

webpostdinge.nl

Tijdens de migratie op webstreepjelog heb ik flink zitten balen zeg. Ze spiegelden het toen zo simpel voor maar het tegendeel was waar. Uit nood ben ik toen een blog op wordpress begonnen maar had toen nog de illusie dat dat tijdig zou zijn. Maar webstreepjelog stumperde en klungelde maar verder en wat baalde ik dat ik geen backup had gemaakt. Ik was zo bang dat ik alles kwijt was….

Na een hoop boos mailverkeer met de helpdesk en een heleboel ergernis kreeg ik eindelijk contact met iemand die me begreep. En binnen een dag kreeg ik een xml bestand toegemaild van mijn weblog op webstreepjelog. Alle blogjes, foto’s en reacties waren terug bij mij.En toen kwam het dillema: importeren naar wordpress of zou ik dan misschien toch maar een domeinnaam gaan registreren. Maar ja, wat dan? Zo technisch ben ik ook weer niet.

Nu heb ik natuurlijk wel een man en een zoon die op ICT gebied het nodige weten. En voor ik het wist kreeg ik een smsje van Thomas met de vraag: “welke domeinnaam zou je willen?” En het smsje daarna volgde al snel: “geregistreerd, is nu van jou “

En toen is er achter de schermen een hoop gebeurd. En nu is het zover dat ik met trots kan vertellen dat ik vanaf nu op webpostdinge.nl  te vinden zal zijn. En al mijn blogjes van webstreepjelog en wordpress zijn mee verhuisd

Modderhappen…

De fotoshoot die in het water viel

Manlief heeft sinds kort een nieuwe auto en Rogier fotografeert graag auto’s. Logisch dus dat er een fotoshoot werd afgesproken. De datum en de plek waren al snel bepaald en manlief zorgde er voor dat zijn auto die dag spik en span was. Samen reden ze richting een meertje in de buurt.

De eerste foto’s waren al snel gemaakt en toen bedachten de mannen dat het wel gaaf zou zijn als de auto op het gras, vlakbij het strandje, zou staan. Het paaltje wat op het pad stond stond los en werd er dus uitgehaald. Voorzichtig reed manlief verder.Toen Nic de auto even wilde keren bleek dat ondanks het mooie weer het gras nog erg nat te zijn en de wielen zakten langzaam weg….. En Nic kon niet meer voor-of-achteruit.
Rogier probeerde te duwen maar de wielen groeven zich alleen maar dieper in het gras. Wat nu? Rogier rende weg om versterking te halen maar kwam terug met 2 meisjes op teenslippertjes…. echt waar!

Na een poosje kwamen er 2 Polen aangelopen en Rogier, die wel een paar woorden Pools spreekt door zijn vakantiebaantje op het land, legde uit wat wat er aan de hand was (ik zou zeggen dat zagen ze ook wel) en vroeg of de heren wilde helpen. Ondertussen kwam manlief terug van het zoeken naar iets van planken maar het enige wat hij gevonden had waren een paar brokken puin.
Nadat dat onder de wielen waren gelegd probeerden ze het opnieuw en na flink wat geduw schoot de auto e i n d e l i j k los. De oh zo behulpzame Pool viel languit op het gras. Nadat de auto weer veilig op het asfalt stond en het paaltje weer keurig op zijn plek was gezet, stapte Nic uit om de mannen te bedanken en om ze evt iets aan te bieden. maar daar wilden ze niets van weten.

Met een auto die viezer dan vies was reden Rogier en Nic naar de benzinepomp om de hogedrukreiniger op de auto te zetten. Want mennn wat zag die eruit

lunchen bij la place

Mazzeltje…

Friso was al vroeg uit en Thomas had een vrije dag. Dus ik bedacht dat het wel gezellig zou zijn om met zijn drietjes te gaan lunchen.

Nu hadden we onlangs voordeelbonnen van la Place gekregen en als echte Hollander had ik die natuurlijk bewaard “Leiden of het brugrestaurant’ vroeg ik daarom. Het werd het brugrestaurant.

We deden onze bestelling en Friso ging alvast aan een tafeltje zitten. Toen het eten bijna klaar was liep ik alvast richting de kassa. Behalve een glas melk, jus d’orange en een appelsap lagen de voordeelbonnetjes erop.

Er stond een rij voor de kassa en mijn oog viel op een bord: 4e in de rij, dan betalen wij. Kennelijk zag de dame voor me het ook want zij riep ineens: “ik ben de 4e.”

De mevrouw achter de kassa zei: “Nee er wachten er 2 op koffie dus u bent de 2e en die dame achter u is de 3e.” En op dat moment kwam Thomas met een blad vol eten aangelopen.
“Die meneer heeft geluk” zei de kassajuffrouw. “Hij is wel de 4e.” Thomas had geen idee waar het over ging maar ik gebaarde naar hem: doorlopen…

De kortingsbonnetjes stopte ik snel in mijn zak en toen ik aan de beurt was zei de mevrouw van de kassa: ‘ja sorry hoor: mensen die op koffie wachten tellen niet mee.” En ik antwoordde heel schijnheilig: “tja, dat kan gebeuren. Nou ja, heeft die meneer toch een mazzeltje vandaag…”

met andere ogen…

Het is soms niet wat het lijkt…

De hele dag zijn we, meestal onbewust, bezig met het vormen van indrukken. Is die verkoper betrouwbaar, wat een aardig meisje, afijn je herkent het vast wel. En meestal klopt die eerste indruk wel. Meestal inderdaad…

Zo leerde ik jaren terug iemand kennen en al snel konden we het goed vinden. We spraken regelmatig af en deden leuke dingen. Maar ook de minder leuke dingen deelden we. Maar er veranderde wat en ik kon mijn vinger er niet op leggen.
Het warme contact werd langzaam minder. Eerst stuurden we nog kaartjes met verjaardagen en kerst, het afgelopen jaar al niet meer. En toch, het liet me niet écht los. Gewoon omdat ik nooit begrepen heb waarom onze vriendschap verwaterde. Toen kwam ik een bekende van haar tegen en we raakten in gesprek. Ze vroeg of ik ‘haar’ nog zag. Ik zei van niet en zij vertelde me dat zij op dezelfde manier het contact met haar was kwijtgeraakt.

Onlangs moest ik ergens naar toe en ik wist dat zij er ook zou zijn. Ik was benieuwd hoe het zou zijn als we elkaar weer zouden zien. Zoals vroeger zou het niet meer zijn maar ik had toch wel de hoop om even met elkaar bij te praten. We kenden er allebei net zoveel mensen alleen stond ik met iedereen te kletsen en zij stond daar alleen. Na een poosje liep ik naar haar toe en zei ‘hoi’. Ze zei ‘hoi’ terug maar haar hele uitstraling was zo koel en afstandelijk. En weet je: het deed niet eens écht pijn. Kennelijk had ik een muurtje om mijn hart gebouwd zodat ze me niet nogmaals zo’n pijn kon doen. 

Ik draaide me weer om en liep terug naar de mensen waar ik mee had staan kletsen. Ze kenden haar allemaal. Iemand zei tegen mij: “Waar geen liefde groeit is het kil om je heen” wijzend op haar. Een ander zei: ”Mensen kunnen zich een tijdlang anders voordoen dan ze werkelijk zijn maar uiteindelijk komt hun ware ‘ik’ weer bovendrijven.” En ik kon het alleen maar beamen: ik heb haar niet écht gekend…

Wie schrijft die blijft part 3

De Snoes en ik in het nieuws…

Ik had er al eerder over geblogd: ik was gevraagd om een stukje te schrijven voor de RTLnieuws365 app. Onder het kopje: mijn auto en ik. Vandaag werd het stukje gepubliceerd. Ik kreeg een printscreen toegemaild aangezien ik zelf niet in de het bezit ben van een Ipad.

En ondanks dat ik al jaren blog vond ik het maar vreemd toen ik bij mijn vriendinnetje op de Ipad mijn eigen stukje las…

Later als ik groot ben…

speel ik in een band…

Dat riep onze Friso al een hele poos. Hij speelt tenslotte al bijna 4 jaar gitaar. En sinds hij dit jaar in de muziekklas zit op het voortgezet onderwijs speelt hij ook in een bandje: de schoolband van de 1e jaars.

Wij hoorden het hele schooljaar al veel enthousiaste verhalen: hoe de band tot stand kwam, Iiedjes instuderen, lekker jammen na schooltijd, de goeie drummer die ze hebben…. Logisch dat we nieuwsgierig werden. En toen kwam de uitnodiging: de schoolbandjes gingen optreden tijdens de open avond. En dus gingen we met Friso naar school. Grappig om te zien hoe vrij hij zich daar beweegt. Fysiek nog heel klein maar je maakt hem niets. En het lijkt wel of iedereen hem kent….”Daar heb je je nou zo druk om gemaakt vorig jaar”, zei manlief tegen me toen wij op onze stoelen gingen zitten.

Ik stond te kijken van alle optredens. Wat een leuke schoolbandjes en wat werd er leuk en stevig gespeeld. Talentjes… allemaal! En toen was het de beurt aan Friso’s bandje: Mijn hart zwol van trots en ik kreeg natte oogjes. Daar zat hij dan: slik.. gaaf… en wat klonk het goed… Het 2e nummer (ten million fireflies) was nog een grotere verrassing: toen zong hij namelijk en dat had hij nooit aan ons verteld. Wauw, I couldn’t believe my eyes…

Een daverend applaus was het gevolg. Het was een fantastische avond. Trots reden we naar huis. Thuisgekomen schonk ik wat te drinken in en zette een schaaltje chips voor hem neer. Maar Friso had geen tijd, die zat ondertussen alweer gitaar te spelen…

Boe…

Het scheelde maar één letter…

Vanochtend om even na 7 uur stond ik in de keuken lunchpakketjes klaar te maken voor de jongens. De kids waren nog in de badkamer dus ik stond lekker in gedachten de boterhammetjes te smeren. Ineens hoor ik keihard ‘BOE’ achter me. Ik kreeg zowat een hartverzakking en van schrik liet ik het mes uit mijn handen vallen…

Ik draaide me om en daar stond Friso te lachen. Boos vroeg ik aan hem waarom hij me zo liet schrikken. “Omdat het schrikkendag is natuurlijk” zei hij….

 Dhussss…..